توهم هزینه تاثیر | شهرهای قوی

زمانی که شهرها با رشد مواجه می شوند، هزینه های تاثیرگذاری اغلب انتخاب مسئولانه ای به نظر می رسد.

بحث عمومی معمولاً چیزی شبیه به این شروع می شود: توسعه جدید ساکنان جدید، ترافیک بیشتر و تقاضای بیشتر برای خدمات عمومی را به ارمغان می آورد. جاده ها، مدارس، لوله ها و پارک ها خودشان نمی سازند. یک نفر باید هزینه آنها را بپردازد. درخواست از رشد برای پرداخت هزینه رشد منصفانه به نظر می رسد. محتاطانه به نظر می رسد. و با این حال، بسیاری از شهرهایی که به شدت به هزینه‌های تاثیر متکی هستند، هنوز خود را از نظر مالی شکننده می‌بینند. آن‌ها برای حفظ زیرساخت‌ها تلاش می‌کنند، عملیات‌ها را باریک می‌کنند و بی‌سر و صدا به سمت ورشکستگی پیش می‌روند.

این به این دلیل است که هزینه های تاثیرگذاری ثروت نیستند. آنها یک پرداخت نقدی یکباره هستند – بهتر است به عنوان هزینه ورود به اقتصاد محلی درک شود. در ایالت هایی که به آنها اجازه می دهند، هزینه های تاثیر از طریق مطالعات دقیق و فرآیندهای رسمی تعیین می شود. آنها معمولاً با شناسایی مجموعه‌ای از پروژه‌های سرمایه‌ای برنامه‌ریزی‌شده و توزیع آن هزینه‌ها بر روی رشد پیش‌بینی‌شده محاسبه می‌شوند. هزینه‌های تاثیر، بودجه ساخت و ساز را تامین می‌کنند، اما به طور حیاتی، آنها بودجه پایداری را تامین نمی‌کنند.

آنها امکان ایجاد زیرساخت ها را فراهم می کنند. روبان ها بریده می شوند. عکس ها گرفته شده است. ترازنامه موقتا سالم تر به نظر می رسد زیرا منبع درآمدی برای ساخت و ساز وجود دارد. اما هزینه‌های واقعی – عملیات، تعمیر و نگهداری و جایگزینی نهایی – خیلی دیرتر به دست می‌آیند. وقتی آنها این کار را انجام می دهند، هیچ هزینه تأثیر دومی برای پوشش آنها وجود ندارد.

اینجاست که توهم شروع می شود. بیشتر ورشکستگی های شهرداری با هزینه های بی رویه شروع نمی شود. با تعمیر و نگهداری معوق شروع می شود.

وقتی صورت حساب سررسید می شود

تصفیه خانه آب یا فاضلابی را در نظر بگیرید که برای چندین دهه به یک جامعه خدمت کرده است. سیستم های آن به تدریج پیر می شوند. پمپ ها فرسوده می شوند. عمر مفید قطعات مکانیکی به پایان می رسد. حفظ عملکرد گیاه مستلزم سرمایه گذاری مجدد مداوم در طول زمان است. در بسیاری از شهرها، تعمیر و نگهداری به تعویق افتاده است زیرا بودجه نمی تواند این هزینه ها را جذب کند.

همانطور که این هزینه ها ترکیب می شوند، رشد می رسد. توسعه‌های جدید درخواست افزودن خدمات را دارند. به نرخ‌دهندگان جدید وعده داده می‌شود. به طور ناگهانی، هزینه های ضربه فرصتی برای توسعه کارخانه ایجاد می کند. تجهیزات قدیمی تعویض می شود. ظرفیت اضافه می شود. به نظر می رسد مشکلات طولانی مدت حل شده است – یک بار دیگر با رشد هزینه شده است.

این یک سناریوی فرضی نیست. در وینتر گاردن، فلوریدا، رهبران شهر اخیراً افزایش چشمگیری در هزینه های تأثیرات مربوط به آب تأیید شده استاز جمله افزایش تقریباً 330 درصدی هزینه اتصال فاضلاب. این درآمد برای تامین بودجه ارتقاء و توسعه تاسیسات تصفیه فاضلاب شهر در نظر گرفته شده است. بهبودها برای برآوردن الزامات نظارتی و سازگاری با رشد ضروری هستند. اما استراتژی تامین مالی الگوی عمیق تری را نشان می دهد. این شهر به‌جای مواجهه با سال‌ها نگهداری معوق و افزایش هزینه‌های عملیاتی از طریق نرخ‌ها یا اصلاحات مالی بلندمدت، به شدت بر توسعه‌های جدید تکیه کرد تا هم توسعه و هم اصلاح را تأمین کند. بله، هزینه‌های تاثیرگذاری ارتقاها را ممکن می‌سازد، اما آنها همچنین یک مشکل اساسی را پنهان می‌کنند: سیستمی که هزینه‌های جاری آن قبل از رسیدن رشد به‌طور پایدار تامین نمی‌شد – و پس از توسعه حتی حفظ آن سخت‌تر خواهد بود.

این سیستم با مشکل مواجه شد زیرا نرخ ها منعکس کننده هزینه واقعی عملیات و نگهداری آن نبودند. هزینه های تاثیرگذاری این عدم تعادل را اصلاح نکرد. آنها فقط آن را پنهان کردند. اکنون شهر صاحب یک سیستم بزرگ‌تر، پیچیده‌تر و گران‌تر است که توسط همان ساختار درآمدی پشتیبانی می‌شود که در ساختار اولیه شکست خورد.

تعهدات آینده رشد می‌کنند، که در پس تزریق یکباره پول نقد پنهان می‌شوند که باعث می‌شود توسعه محتاطانه احساس شود. وقتی رشد کند می شود یا چرخه های نگهداری باز می گردند، ریاضیات اجتناب ناپذیر می شود. اینگونه است که شهرها به سمت ورشکستگی سوق می یابند – نه از طریق بی پروایی، بلکه از طریق مجموعه ای از تصمیمات که بودجه کوتاه مدت را بر ظرفیت بلندمدت اولویت می دهد. کارمزدهای تاثیر به شهرها اجازه می‌دهد تا دارایی‌های جدید را بدون اصلاح مدل‌های درآمدی خراب بسازند، سیستم‌هایی را که نمی‌توانند به طور پایدار حفظ کنند گسترش دهند و جریان نقدی رشد محور را با سلامت مالی واقعی اشتباه بگیرند.

این همان طرح رشد پونزی در عمل است: استفاده از رشد امروز برای پوشش دادن تعهدات دیروز در حالی که تعهدات بزرگتری برای فردا ایجاد می کند. این سیستم تنها در صورتی کار می کند که رشد ادامه داشته باشد – و شتاب بگیرد. وقتی کند می شود، ریاضی از بین می رود.

با این حال، این واقعیت یک سوال مهم را ایجاد می کند: اگر شهرها به هزینه های تاثیر متکی نباشند، چگونه برای رشد هزینه می کنند؟ در غیر این صورت آنها چگونه خواسته های جدید را برآورده می کنند، خدمات را گسترش می دهند یا به افزایش استفاده از زیرساخت ها پاسخ می دهند؟ این یک سوال منصفانه است، اما زیربنای آن این فرض است که رشد به خودی خود ثروت ایجاد می کند، و گسترش قابل مشاهده نشان دهنده قدرت مالی است. استرانگ تاونز مدتهاست که این موضوع را “توهم ثروت” توصیف کرده است.

ساختمان های جدید، خطوط جدید روسازی، و امکانات جدید مانند پیشرفت به نظر می رسند. آنها ظاهر رفاه را ایجاد می کنند. اما ظاهر می تواند فریبنده باشد. بسیاری از آنچه ما به عنوان ثروت تفسیر می کنیم، در واقع مجموعه ای از تعهدات جدید است – دارایی هایی که نیاز به نگهداری مداوم، پرسنل و جایگزینی نهایی دارند. وقتی آن هزینه های بلندمدت نیست صادقانه در نظر گرفته شده، رشد زمانی که اغلب فقط امر اجتناب ناپذیر را به تأخیر می اندازد، مانند یک راه حل به نظر می رسد.

هزینه های ضربه این توهم را تقویت می کند. آنها پول نقدی را فراهم می کنند که باعث می شود توسعه احساس مقرون به صرفه و مسئولیت پذیری داشته باشد و اقدام فوری را تشویق می کند. چیزی که آنها فراهم نمی کنند درآمد مستمر مورد نیاز برای حفظ آنچه ساخته شده است است. نتیجه سیستمی است که به توسعه پاداش می دهد، در حالی که ناخواسته بودجه موجود را کم می کند.

آیا راه دیگری وجود دارد؟

به جای برون سپاری انضباط مالی برای تأثیرگذاری بر کارمزدها، شهرها می توانند به درون خود نگاه کنند – به بودجه، برنامه های سرمایه ای و تعهدات بلندمدت خود – و با تفکیک هزینه های پیشنهادی به دو دسته شروع کنند.

اولین مورد نیازهای معوق است: نگهداری ساختمان ها، کارکنان خدمات ضروری و تعمیر زیرساخت های موجود. اینها هزینه های رشد نیستند. آنها تعهداتی هستند که به تعویق افتادند. سوال درست این نیست که اکنون چگونه هزینه آنها را پرداخت کنیم، بلکه این است که چرا در وهله اول به تعویق افتادند. دوم پروژه‌های آرمانی است: امکانات جدید، توسعه‌ها و امکانات رفاهی که احساس فوریت می‌کنند زیرا رشد آنها را قابل مشاهده می‌کند. این پروژه ها بدهی های بلندمدت جدیدی ایجاد می کنند. آنها می توانند منتظر بمانند تا شهری توانایی مالی برای حفظ آنها را نشان دهد.

این تغییر نیاز به صبر دارد. نیاز به شفافیت دارد. این امر مستلزم این است که شهرها درک کنند که واقعاً چه چیزی می توانند از عهده هزینه برآیند – و تشخیص دهند که نمی توانند راه خود را از یک مسئولیت باز کنند.

در هشت دهه گذشته، شهرهای آمریکا از الگوی توسعه ای پیروی کرده اند که اساساً متفاوت از الگویی است که قرن ها قبل از آن شهرها ساخته شده است. توسعه مدرن، گسترش سریع، استفاده‌های جداگانه و سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی بزرگ را در اولویت قرار می‌دهد. موفقیت با میزان ساخت، سرعت و میزان گسترش خدمات به بیرون اندازه گیری می شود. چیزی که این الگو به ندرت اندازه‌گیری می‌کند این است که آیا مکان‌های حاصل ارزش بلندمدت کافی برای حفظ زیرساخت مورد نیاز خود ایجاد می‌کنند یا خیر.

توسعه سنتی و فزاینده نیازی به سرمایه گذاری های هنگفت اولیه ندارد. این اجازه می دهد تا مکان ها در طول زمان ضخیم و بالغ شوند و ارزش فزاینده ای را بدون افزایش بدهی ها ایجاد کنند. در این الگو، شهرها برای حلال ماندن به درآمدهای بادآورده از رشد متکی نیستند. آنها ابتدا روی مباشرت تمرکز می کنند. آنها آنچه را که دارند درست می کنند. آنها درآمدها را با مسئولیت ها هماهنگ می کنند. پروژه های آرمانی از قدرت نشان داده شده پیروی می کنند، نه وعده رشد آینده.

هزینه های تاثیر یک پاسخ منطقی به یک مدل رشد شکننده است. اما آنها راهی به سوی مقاومت مالی نیستند. اگر شهری توانایی حفظ آنچه را که در حال حاضر دارد را نداشته باشد، گسترش آن مشکل را حل نخواهد کرد. فقط آن را پنهان می کند – تا زمانی که نادیده گرفتن آن غیرممکن شود.