چوب حراج بر هویت تاریخی سمنان؛
آقایان شورا، دست نگه دارید!
سمنان به عنوان مرکز استان، میراثدار وسیعترین بافت سنتی در منطقه است. بافتی ارگانیک و بینظیر که هر محلهی آن منظومهای از عناصر معماری کویری شامل قلعه، استخر، باغراهها، ساباطها، دالانها و خانههای خشتی اصیل است. این مجموعه به همراه یکی از بزرگترین بازارهای سنتی کشور، گنجینهای است که پیشتر، با رویکرد هوشمندانه مدیریت شهری، به عنوان پیشران اقتصاد شهر شناسایی شده بود.
در دوره گذشته، توجه به پتانسیلهای بافت تاریخی نهتنها باعث حفظ هویت شهر شد، بلکه این باور را در میان شهروندان زنده کرد که خشتهای به ارث رسیده از نیاکانشان، «ارزش» است نه «فرسودگی». مرمت خانهها توسط مردم آغاز شد و مدیریت شهری با تملک و تعریف کاربری برای خانههای شاخص (مانند موزه کودک در خانه معماریان یا اقامتگاه در خانه خطیبی) زیرساخت گردشگری شهری را که در شاهراه تهران-مشهد قرار دارد، تقویت کرد. نتیجه آن دوران، ایجاد نشاط اجتماعی، جلوگیری از تخریب بناهایی چون خانه تاریخی پورحسینی و حفظ هویت محلات بود.
اما متأسفانه در این دوره، با ورود شورایی که به نظر میرسد فاقد دیدگاه کارشناسی در حوزه اقتصادِ فرهنگ و ظرفیتهای شهری است، ورق برگشت. روند مرمتها متوقف شد و در اقدامی حیرتانگیز، فروش سرمایههای تاریخی شهر برای جبران کسری بودجه در دستور کار قرار گرفت.
فروش «خانه تاریخی آقا حسین معتمدی» در قلعه پاچنار توسط سازمان عمران شهرداری، تنها فروش یک خانه نبود؛ بلکه ذبحِ یک پروژه عظیم گردشگری بود. این خانه که در مجاورت قلعه چندطبقه پاچنار قرار داشت، میتوانست هسته مرکزی احیای بافت تاریخی، گذر فرهنگی و رونق اقتصاد بومی (صنایع دستی و خوراک) در محله باشد؛ پروژهای که میتوانست با ایجاد موزه شهدای تیم آزادی، گردشگری مذهبی و فرهنگی سمنان را متحول کند، اکنون با فروش به افراد غیرمتخصص، ابتر مانده است.
تأسفبارتر آنکه اکنون کمیسیون سرمایهگذاری شورا قصد دارد خانههای تاریخی «دانایی» و «رحیمیان» را در قلب کهندژ سمنان به فروش برساند؛ تنها کهندژ زندهی ایران که با وجود دخل و تصرفات، ساختار خود را حفظ کرده است. عجیب آنکه روابط عمومی شهرداری در اخبار خود این جواهرات معماری را «فرسوده» خطاب میکند!خانه دانایی که با پیشرفت مرمتی ۷۰ درصدی و کاربری موزهای، میتوانست در عرض چند ماه به بهرهبرداری برسد و تکمیلکننده محور گردشگری (مسجد، بازار، استخر ناسار) باشد، چهار سال است که خاک میخورد و اکنون در آستانه فروش است.ل
لذا از اعضای شورای شهر درخواست میشود در ماههای باقیمانده از عمر شورا، هرچه سریعتر روند فروش خانههای تاریخی را که با هدف احیا و توسعه پایدار سمنان تملک شده بودند، متوقف کنند. جبران کسری بودجه نباید به قیمت حراج هویت و آینده اقتصاد گردشگری سمنان تمام شود.
🖋فعال گردشگری
@Semnan_Economist
آقایان شورا، دست نگه دارید!
سمنان به عنوان مرکز استان، میراثدار وسیعترین بافت سنتی در منطقه است. بافتی ارگانیک و بینظیر که هر محلهی آن منظومهای از عناصر معماری کویری شامل قلعه، استخر، باغراهها، ساباطها، دالانها و خانههای خشتی اصیل است. این مجموعه به همراه یکی از بزرگترین بازارهای سنتی کشور، گنجینهای است که پیشتر، با رویکرد هوشمندانه مدیریت شهری، به عنوان پیشران اقتصاد شهر شناسایی شده بود.
در دوره گذشته، توجه به پتانسیلهای بافت تاریخی نهتنها باعث حفظ هویت شهر شد، بلکه این باور را در میان شهروندان زنده کرد که خشتهای به ارث رسیده از نیاکانشان، «ارزش» است نه «فرسودگی». مرمت خانهها توسط مردم آغاز شد و مدیریت شهری با تملک و تعریف کاربری برای خانههای شاخص (مانند موزه کودک در خانه معماریان یا اقامتگاه در خانه خطیبی) زیرساخت گردشگری شهری را که در شاهراه تهران-مشهد قرار دارد، تقویت کرد. نتیجه آن دوران، ایجاد نشاط اجتماعی، جلوگیری از تخریب بناهایی چون خانه تاریخی پورحسینی و حفظ هویت محلات بود.
اما متأسفانه در این دوره، با ورود شورایی که به نظر میرسد فاقد دیدگاه کارشناسی در حوزه اقتصادِ فرهنگ و ظرفیتهای شهری است، ورق برگشت. روند مرمتها متوقف شد و در اقدامی حیرتانگیز، فروش سرمایههای تاریخی شهر برای جبران کسری بودجه در دستور کار قرار گرفت.
فروش «خانه تاریخی آقا حسین معتمدی» در قلعه پاچنار توسط سازمان عمران شهرداری، تنها فروش یک خانه نبود؛ بلکه ذبحِ یک پروژه عظیم گردشگری بود. این خانه که در مجاورت قلعه چندطبقه پاچنار قرار داشت، میتوانست هسته مرکزی احیای بافت تاریخی، گذر فرهنگی و رونق اقتصاد بومی (صنایع دستی و خوراک) در محله باشد؛ پروژهای که میتوانست با ایجاد موزه شهدای تیم آزادی، گردشگری مذهبی و فرهنگی سمنان را متحول کند، اکنون با فروش به افراد غیرمتخصص، ابتر مانده است.
تأسفبارتر آنکه اکنون کمیسیون سرمایهگذاری شورا قصد دارد خانههای تاریخی «دانایی» و «رحیمیان» را در قلب کهندژ سمنان به فروش برساند؛ تنها کهندژ زندهی ایران که با وجود دخل و تصرفات، ساختار خود را حفظ کرده است. عجیب آنکه روابط عمومی شهرداری در اخبار خود این جواهرات معماری را «فرسوده» خطاب میکند!خانه دانایی که با پیشرفت مرمتی ۷۰ درصدی و کاربری موزهای، میتوانست در عرض چند ماه به بهرهبرداری برسد و تکمیلکننده محور گردشگری (مسجد، بازار، استخر ناسار) باشد، چهار سال است که خاک میخورد و اکنون در آستانه فروش است.ل
لذا از اعضای شورای شهر درخواست میشود در ماههای باقیمانده از عمر شورا، هرچه سریعتر روند فروش خانههای تاریخی را که با هدف احیا و توسعه پایدار سمنان تملک شده بودند، متوقف کنند. جبران کسری بودجه نباید به قیمت حراج هویت و آینده اقتصاد گردشگری سمنان تمام شود.
🖋فعال گردشگری
@Semnan_Economist