بهترین آموزش های کاربردی در شهرسازی
بهترین آموزش های کاربردی در شهرسازی را از Urbanity.ir بخواهید
Wednesday, 12 June , 2024
امروز : چهارشنبه, ۲۳ خرداد , ۱۴۰۳
شناسه خبر : 6037
  پرینتخانه » اخبار تاریخ انتشار : 06 نوامبر 2012 - 2:30 | 20 بازدید | ارسال توسط :

برنامه ریزان را به خاطر عدم جلوگیری از سندی زندانی کنید!

اد بلیکلی، حرفه برنامه‌ریزی را به خاطر ناکامی در محافظت از جوامع ما در برابر تهدید تغییرات آب و هوایی متهم می‌کند. چگونه می‌توانیم مکان‌هایی را برنامه‌ریزی کنیم که به عنوان سنگری در برابر بدترین آسیب‌های فیزیکی عمل کنند و در عین حال انعطاف‌پذیری اقتصادی و اجتماعی را فراهم کنند؟ فقط یک هفته پیش، دانشمندان […]

برنامه ریزان را به خاطر عدم جلوگیری از سندی زندانی کنید!


اد بلیکلی، حرفه برنامه‌ریزی را به خاطر ناکامی در محافظت از جوامع ما در برابر تهدید تغییرات آب و هوایی متهم می‌کند. چگونه می‌توانیم مکان‌هایی را برنامه‌ریزی کنیم که به عنوان سنگری در برابر بدترین آسیب‌های فیزیکی عمل کنند و در عین حال انعطاف‌پذیری اقتصادی و اجتماعی را فراهم کنند؟

فقط یک هفته پیش، دانشمندان و متخصصان در سراسر جهان از این موضوع وحشت زده شدند محکومیت و محکومیت زلزله شناسان ایتالیایی به دلیل عدم پیش بینی زمین لرزه در لاکویلا، ایتالیا. این پوچ به نظر می رسد. زلزله واقعا قابل پیش بینی نیست. اما، خسارات احتمالی سندی مدت‌ها قبل از وقوع طوفان در سواحل شرقی ایالات متحده در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۲ کاملاً شناخته شده بود. برنامه‌ریزان و مقامات شهری پیشرفت‌هایی را در سواحل نیویورک، نیوجرسی و کارولینا در مناطق با خطر بالا تأیید کردند. . چرا نباید به زندان بروند؟

من این استدلال را برای جلب توجه حرفه برنامه‌ریزی خود مطرح می‌کنم که وقتی ما بهتر می‌دانیم، از خود راضی و بدبین بوده است. ما اربابان سیاسی خود را مقصر می دانیم. اما مهندسي كه آگاهانه توصيه بد مي‌كند، گواهينامه خود را از دست مي‌دهد. باید بیدار شویم. شنی باید خط ما در شن باشد. ما نمی توانیم بگوییم که نسبت به تغییرات آب و هوا و نیروهای طبیعت بی اعتنا هستیم. ما همه چیز را در مورد این مسائل می دانیم و وظیفه داریم این اطلاعات را به وضوح و با قدرت به جوامع خود منتقل کنیم. تغییر اقلیم ممکن است از نظر درجه و جهت یا حتی علت ناپایدار باشد. اما اطلاعات در مورد آب و هوای شدیدتر علم ثابت است. حتی افراد شکاک نیز در این مورد اتفاق نظر دارند. بنابراین، چرا برنامه ریزان باید تحولات در مناطق خطرناک را تایید کنند؟ حتی ۱ در ۱۰۰ (در واقع امکان سال) خطر بسیار بزرگی است، به ویژه زمانی که یک سازه حتی از یک سیل متوسط ​​یا افزایش دمای واقعی جان سالم به در نمی برد.

آسیب به سواحل نیوجرسی، توسط نیروی هوایی ایالات متحده عکس توسط استاد گروهبان. مارک سی اولسن [Public domain]، از طریق Wikimedia Commons

بنابراین، چرا برنامه ریزان باید چنین فعالیت های ظالمانه ای را مجاز و حتی ترویج کنند؟ مطمئنا این شکل از ساختمان و کاربری زمین قوانین برنامه ریزی اخلاقی را نقض می کند. البته دلیل آن را همه می دانیم. برنامه ریزی فاقد جایگاه حرفه ای مانند مهندسی، حقوق یا پزشکی است. شاید سندی به برنامه ریزان این قدرت را بدهد که بگویند «دیگر بس است» و حرفه برنامه ریزی را ترغیب کند که در واقع مانند یک حرفه به نظر برسد و عمل کند. ما به عنوان متخصصان وظیفه داریم در جوامع خود اقدامات مثبتی انجام دهیم و برای خطرات شناخته شده ای که هر یک از آنها با آن مواجه خواهند شد برنامه ریزی کنیم. ما باید محله‌های خود را نه صرفاً به‌عنوان سنگری در برابر بدترین آسیب‌های فیزیکی، بلکه به‌عنوان مکان‌های بهتری برای زندگی و کار برای همه مردم از هر نژادی برنامه‌ریزی کنیم تا جوامعی بادوام‌تر از نظر اقتصادی و اجتماعی ایجاد کنیم.

از کجا شروع کنیم

برنامه ریزان در سراسر این حرفه باید نقش مستقیمی در تصور مجدد و ایجاد مجدد جوامع برای یک دوره آب و هوایی سخت داشته باشند. این بدان معناست که هر جامعه ای در کشور باید برای دوره جدیدی از انعطاف پذیری و سازگاری دوباره تصور شود. رژیم های فعلی استفاده از زمین ممکن است نیاز به تجدید نظر داشته باشند، و در برخی موارد کاملاً کنار گذاشته شوند. اگر منطقه آنها در معرض خطر در نظر گرفته شود، جوامع از از دست دادن ارزش اموال می ترسند. اما بازار در حال حاضر یا به زودی از طریق جهش بیمه و کاهش قیمت به این تصمیم رسیده است. بهتر است برای بهبود جامعه برنامه ریزی کنید تا آن را انعطاف پذیرتر کنید تا اینکه منتظر بمانید تا سقوط کند و بمیرد. حومه حلقه دوم در سراسر کشور در حال کاهش است، که نشان دهنده این پدیده است. آن مکان‌هایی که در نزدیکی آب بدون دیواره‌های دریایی یا اقدامات کاهشی مناسب هستند، جزو اولین مکان‌هایی خواهند بود که رها می‌شوند. متأسفانه بسیاری از سالمندان این افراد را به عنوان خانه بازنشستگان خود انتخاب کرده اند.

دوم، برنامه ریزان باید تجزیه و تحلیل خطر آب و هوا و زیستگاه جامعه را برای هر شهر هدایت کنند. در بسیاری از نقاط، حاشیه‌های آب، دامنه تپه‌ها و حتی توسعه‌های کم ارتفاع در تالاب‌ها یا زمین‌های ناپایدار می‌توانند جای خود را در باران‌های شدید، در خشک‌سالی‌های طولانی‌مدت ترک کنند، یا تسلیم حرکت‌های بالقوه آب یا زمین شوند که در زمان ساخت‌وساز تصور نمی‌شد. بسیاری از توسعه‌های حومه‌ای در حال حاضر برای آینده آب و هوای سخت غیرقابل دفاع هستند. علاوه بر این، تغییرات آب و هوایی است تغییر زیستگاه حیات وحش و حشرات منجر به گسترش بیماری و سایر خطرات برای جوامع می شود.

نیویورک تاریک، نوشته دیوید شنکبون (کار خودم) [CC-BY-3.0از طریق Wikimedia Commons

سوم، وابستگی خودکار یک خطر جدید است. سندی منعکس کننده خطرات جوامعی است که کاملاً به خودرو وابسته هستند، به طوری که در مواقع اضطراری، ساکنان هیچ ظرفیتی برای تهیه وسایل زندگی معمولی مانند غذا بدون ماشین ندارند. هر شکلی از جامعه شهری که نتوان از طریق حمل و نقل انبوه به آن دسترسی پیدا کرد یا با آب و غذا نتوان آن را تامین کرد، برای زندگی در یک دهه بسیار خطرناک خواهد بود. این وضعیت با این واقعیت تشدید می‌شود که پمپ بنزین‌ها در سراسر کشور بسته می‌شوند، زیرا مجوز آنها از نظر زیست‌محیطی سخت است و دیگر سودی ندارند.

در نهایت، هر جامعه ای مانند ژاپن باید برای خودکفایی انرژی، آب و غذا در زمان بحران دوباره برنامه ریزی شود. دلیلی وجود ندارد که مدارس، ایستگاه‌های آتش‌نشانی و دیگر ساختمان‌ها در هر جامعه‌ای را نتوان به گونه‌ای طراحی کرد که آنها را جذب و ذخیره کند، و همچنین انرژی زیستی، خورشید و حتی باد را بازیافت کند. این سیستم ها باید در مواقع خوب به شبکه تغذیه کنند و در بلایا به جامعه بازگردند. به همین ترتیب، ما باید مانند ژاپن، زمین‌های ورزشی، نوارهای میانی و سایر مناطق با مخازن آب تمیز و تازه در زیر آنها بسازیم. در هر بلوک ۴۰۰ تا ۶۰۰ یا ۸۰۰ در ۸۰۰ مترمربع باید غذاهای کشت شده محلی همراه با پناهگاه های غذایی برای نگهداری کنسروها و سایر کالاهای بادوام دیگر برای مواقع اضطراری وجود داشته باشد. غذا باید در پارک وی و سایر مناطق به همراه کاشت درخت برای توت ها و میوه ها به عنوان بخشی از توسعه جامعه و حفاظت از محیط زیست رشد کند.

آینده

آینده ما مستلزم افزایش اتکای جامعه است. با ساختن جوامعی که از نظر سن، سبک زندگی و نژاد ناهمگون هستند و متناسب با واقعیت‌های حال حاضر هستند، می‌توانیم تحمل و انسجام لازم برای رویارویی با چالش‌های پیش رو را پرورش دهیم. شاید کمی بد آب و هوا کاری را انجام دهد که نیات خوب و سیاست نتوانسته است به آن دست یابد. به همه آمریکایی ها این حس را بدهید که “همه ما برابر خلق شده ایم و باید برای رسیدن به خوشبختی با هم کار کنیم”. این یک آینده خوب برنامه ریزی شده برای آمریکا خواهد بود که بر پایه امید بنا شده است نه ترس.


ادوارد جی بلیکلی استاد افتخاری سیاست شهری در دانشگاه سیدنی است. او مدیر اجرایی ریکاوری در نیواورلئان (۲۰۰۷-۲۰۰۹) بود. کتاب او طوفان من: مدیریت بازیابی در نیواورلئان در پی کاترینا، (Univ of Pennsylvania Press, 2011) تجربیات خود را در نیواورلئان و سایر بازیابی های بلایای طبیعی بازگو می کند.

منبع:
۱- shahrsaz.ir ,برنامه ریزان را به خاطر عدم جلوگیری از سندی زندانی کنید!
,۲۰۱۲-۱۱-۰۶ ۰۲:۳۰:۰۰
۲- https://www.planetizen.com/node/59142

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : 0
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.