بهترین آموزش های کاربردی در شهرسازی
بهترین آموزش های کاربردی در شهرسازی را از Urbanity.ir بخواهید
Thursday, 18 April , 2024
امروز : پنج شنبه, ۳۰ فروردین , ۱۴۰۳
شناسه خبر : 2489
  پرینتخانه » مقالات تاریخ انتشار : 16 ژانویه 2024 - 14:24 | 9 بازدید | ارسال توسط :

آیا مکان هایی با طراحی خوب امکان پذیر است؟ مدل مداخله حاکمیت طراحی در برنامه ریزی، طراحی و توسعه محله های جدید

آیا مکان هایی با طراحی خوب امکان پذیر است؟ مدل مداخله حاکمیت طراحی در برنامه ریزی، طراحی و توسعه محله های جدید | ۲۰۲۴-۰۱-۱۶ ۱۴:۲۴:۲۵ خلاصه سیاست‌های برنامه‌ریزی بریتانیا به وضوح بیان می‌کند که مکان‌هایی که به خوبی طراحی شده‌اند از ایجاد مکان‌های پایدار حمایت می‌کنند که نتایج مثبت اقتصادی، محیطی و اجتماعی ایجاد می‌کنند. […]

آیا مکان هایی با طراحی خوب امکان پذیر است؟  مدل مداخله حاکمیت طراحی در برنامه ریزی، طراحی و توسعه محله های جدید

آیا مکان هایی با طراحی خوب امکان پذیر است؟ مدل مداخله حاکمیت طراحی در برنامه ریزی، طراحی و توسعه محله های جدید
| ۲۰۲۴-۰۱-۱۶ ۱۴:۲۴:۲۵

خلاصه

سیاست‌های برنامه‌ریزی بریتانیا به وضوح بیان می‌کند که مکان‌هایی که به خوبی طراحی شده‌اند از ایجاد مکان‌های پایدار حمایت می‌کنند که نتایج مثبت اقتصادی، محیطی و اجتماعی ایجاد می‌کنند. با این حال، برای چندین دهه، ارزش طراحی توسعه مسکن “ساختمان جدید” سرسختانه پایین مانده است. این مقاله با استفاده از داده‌های یک مطالعه موردی چندگانه از پیشرفت‌های مسکن جدید در سراسر چهار کشور بریتانیا، می‌پرسد چرا این وضعیت ادامه دارد و چگونگی غلبه بر آن را بررسی می‌کند. این نه مرحله کلیدی در فرآیند برنامه‌ریزی، طراحی و توسعه مسکن جدید را مدل‌سازی می‌کند و نشان می‌دهد که «نقاط حیاتی مداخله حاکمیت طراحی» کجاست.

مقدمه: ارزش مکان هایی که به خوبی طراحی شده اند

نظریه ها در مورد ماهیت مکان هایی که به خوبی طراحی شده اند فراوان است. در بررسی اخیر ادبیات، سرین و همکاران. (نقل قول۲۰۱۸) مشخص کرد که مکان‌هایی که به خوبی طراحی شده‌اند حسی به یاد ماندنی از مکان دارند که با ویژگی‌های طراحی که فراتر از ظاهر است مشخص می‌شود. این موارد عبارتند از: خیابان‌ها و فضاهایی که به راحتی قابل پیمایش هستند و از یک سبک زندگی فعال پشتیبانی می‌کنند. انواع مختلف مسکن و دوره های تصدی که در کنار خدماتی مانند مدارس، مراکز اجتماعی، جراحی های پزشکی، مغازه ها و فضای شغلی قرار دارند. و فضای عمومی امن و قابل دسترس که به همزیستی بین مردم و طبیعت می‌انجامد. شواهد نشان می‌دهد که مکان‌هایی با این ویژگی‌ها سرمایه‌گذاری را جذب می‌کنند و از اقتصاد محلی حمایت می‌کنند (مانند RICS نقل قول۲۰۱۶) استفاده از ماشین را کاهش دهید و راه های پایدارتر سفر را تشویق کنید (مانند بارتون، گرانت و گیز). نقل قول۲۰۲۰و تأثیر مثبتی بر سلامت و تندرستی دارد (به عنوان مثال، کلاینرت و هورتون). نقل قول۲۰۱۶).

مفاهیم “ارزش طراحی” (Serin et al. نقل قول۲۰۱۸) و “ارزش مکانی” (Carmona نقل قول۲۰۱۹) اخیراً هر دو به عنوان ابزاری برای توصیف «طراحی سود سهام» ظاهر شده اند (Carmona، De Magalhães، و Edwards نقل قول۲۰۰۲) که مکان هایی با طراحی خوب می توانند ارائه دهند. سرین و همکاران (نقل قول۲۰۱۸) استدلال می کنند که “ارزش طراحی” به دنبال مقابله با سوگیری است که اغلب به ارزش های خاصی مانند ظاهر بصری یا ارزش برای پول نسبت به “ویژگی های فیزیکی، فضایی و پیکربندی که جوهره طراحی شهری هستند” نسبت داده می شود (Chiaradia, سیه و پلایمر نقل قول۲۰۱۷، ۶۸). در تعریف «ارزش مکانی» کارمونا (نقل قول۲۰۱۹، ۴) به طور مشابه استدلال می کند که «اولویت دادن به یک محیط ساخته شده با کیفیت بالا در تصمیم گیری و سرمایه گذاری های دولتی و خصوصی مرتبط می تواند (حداقل در تئوری) تأثیر مثبتی بر ارائه طیف گسترده ای از اهداف سیاست عمومی بگذارد، همانطور که بی توجهی می تواند از آن

سیاست‌های برنامه‌ریزی و طراحی شهری در چهار کشور بریتانیا – جایی که تصمیم‌گیری در مورد استفاده از زمین یک مسئولیت واگذار شده است – همگی با ارزش‌های اقتصادی، زیست‌محیطی و اجتماعی مکان‌هایی که به خوبی طراحی شده‌اند، و برنامه‌های سطح ملی و ترسیم راهنمایی‌های مرتبط هماهنگ هستند. ارتباط قوی بین نتایج طراحی، توسعه پایدار و “صفر خالص” (وزارت محیط زیست) نقل قول۲۰۱۵; MHCLG نقل قول۲۰۱۹b، نقل قول۲۰۲۱; دولت اسکاتلند نقل قول۲۰۲۳; دولت ولز نقل قول۲۰۲۱). کارمونا (نقل قول۲۰۱۹، ۳) استدلال می کند که ‘[i]فا محیط ساخته شده با کیفیت بالاتر ارزش اضافه می کند. . . نتیجه این است که یک رویکرد هوشمندانه به خط مشی عمومی باید یک بعد کیفی واضح در قلب خود داشته باشد. با این حال، شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد نتایج طراحی محله‌های جدید پیشرفت زیادی در دهه گذشته نشان داده است (هیکمن و همکاران نقل قول۲۰۲۱; جیمز و تولسون نقل قول۲۰۲۰; محل اتحاد نقل قول۲۰۲۰; وایت و همکاران نقل قول۲۰۲۰). علاوه بر این، اگر تا به حال شواهد حکایتی باور شود، طراحی به طور گسترده توسط تصمیم گیرندگان برنامه ریزی و توسعه دهندگان مسکن به عنوان یک “اضافی اختیاری” در نظر گرفته می شود. با توجه به اینکه مکان‌هایی که به خوبی طراحی شده‌اند، بخش مهمی از برنامه توسعه پایدار کشورهای بریتانیا هستند، این شکاف اجرایی سرسختانه باید برطرف شود.

هدف این مقاله این است که با بررسی اینکه چرا این مشکل ادامه دارد و چگونه می توان بر آن غلبه کرد، با این مشکل مقابله کند. این مقاله با استفاده از داده‌های یک مطالعه موردی چندگانه از تحولات مسکن نوساز در هر چهار کشور بریتانیا، مدل مفهومی جدیدی را پیشنهاد می‌کند که نه نقطه مهم مداخله حاکمیت طراحی را در فرآیند برنامه‌ریزی، طراحی و توسعه محله‌های جدید شناسایی می‌کند. در ادامه مقاله، مروری بر ادبیات ارائه شده است که شواهد موجود در مورد حاکمیت طراحی، کیفیت طراحی محله و خانه‌سازی را خلاصه می‌کند، قبل از اینکه روش تحقیق به تفصیل بیان شود. سپس نتایج و مدل مفهومی ارائه شده و توصیه هایی برای عملکرد آینده ارائه می شود.

طراحی ابزارهای حاکمیتی

حاکمیت طراحی یک چارچوب آموزنده برای درک محیط تصمیم گیری برای مسکن نوساز فراهم می کند و توسط کارمونا تعریف شده است.نقل قول۲۰۱۶، ۷۰۶) به عنوان “مداخله مورد تایید دولت در ابزارها و فرآیندهای طراحی محیط ساخته شده به منظور شکل دادن به فرآیندها و نتایج در یک منافع عمومی تعریف شده”. بنابراین محققان حاکمیت طراحی به اثربخشی ابزارهای مورد استفاده توسط برنامه ریزان برای شکل دادن به محیط ساخته شده علاقه مند هستند (مانند Punter نقل قول۲۰۰۷; سفید نقل قول۲۰۱۵).

کارمونا (نقل قول۲۰۱۷) بین ابزارهای حاکمیت طراحی “رسمی” و “غیررسمی” تمایز قائل می شود. ابزارهای رسمی از نظر قانونی الزام آور هستند و در سیستم منعطف طرح رهبری شده در بریتانیا، عبارتند از: خط مشی طراحی و راهنمایی. اعطای یا رد مجوز برنامه ریزی؛ و، تعهدات برنامه‌ریزی، مکانیزمی «تصرف ارزش زمین» است که به موجب آن مقامات برنامه‌ریزی محلی از توسعه‌دهندگان می‌خواهند در ازای مجوز توسعه، منافع عمومی، مانند زیرساخت‌های محله، فضای باز، و کمک‌های مالی برای مسکن اجتماعی و مقرون‌به‌صرفه فراهم کنند. (کروک، هنبری و وایتهد نقل قول۲۰۱۶). فراتر از انگلستان، جایی که سیستم‌های برنامه‌ریزی با تنظیم مستقیم رایج‌تر هستند (Booth نقل قول۱۹۹۵ابزارهای حاکمیت طراحی رسمی نیز عبارتند از: آئین نامه های منطقه بندی شهرداری; طرح های فرعی؛ و مکانیسم های جذب ارزش زمین مانند هزینه های توسعه و پاداش تراکم (White نقل قول۲۰۱۵). در مقابل، ابزارهای غیررسمی غیرقانونی هستند، اما از طریق آموزش مهارت‌ها، جوایز طراحی و حفاظت، «کمک مستقیم افسران برنامه‌ریزی، و همچنین پانل‌های بررسی طراحی شهری» به گسترش دامنه حاکمیت طراحی کمک می‌کنند. برخی از حوزه های قضایی، به ویژه ونکوور، کانادا، بررسی طراحی یک ابزار رسمی حاکمیت طراحی است و از توسعه دهندگان انتظار می رود قبل از اقدام با برنامه ریزی، الزامات آن را برآورده کنند (Punter نقل قول۲۰۰۳).

نشستن در کنار این ابزارها مشارکت و مشارکت جامعه است. کارمونا (نقل قول۲۰۱۷، ۳۰) به درستی خاطرنشان می کند که “مشارکت جامعه به خودی خود یک ابزار مجزا از حکومت است” اما ابزاری است که با ابزارهای حاکمیت طراحی نیز در هم آمیخته است. به عنوان مثال، عموم مردم دعوت می شوند تا در مورد سیاست های برنامه ریزی و طراحی ملی و محلی در حال ظهور اظهار نظر کنند، معمولاً از طریق فرآیندهای مشاوره رسمی که اغلب به دلیل نشانه گرایی مورد انتقاد قرار می گیرند (لاوسون و همکاران. نقل قول۲۰۲۲، به علاوه ساکنان می توانند در مورد برنامه های برنامه ریزی در منطقه محلی خود نظر دهند (Carmona نقل قول۲۰۱۹). فرصت‌های دیگر برای مشارکت عمومی در حاکمیت طراحی از مکانی به مکان دیگر متفاوت است، اما ممکن است شامل طرح‌های طراحی – نوعی کارگاه مبتنی بر طراحی – باشد که توسط یک توسعه‌دهنده، مقام محلی یا سازمان تحت رهبری جامعه برای یک سایت خاص تحریک می‌شود. یا محله (باند و تامپسون-فاوست نقل قول۲۰۰۷; تکرار شد نقل قول۲۰۲۰). صداهای جامعه ممکن است در پانل های بررسی طراحی نیز شنیده شود، زیرا نمایندگان شوراهای محلی محلی و سایر ذینفعان ذینفع گاهی در کنار معماران و طراحان حرفه ای در یک پانل می نشینند، اگرچه فرمت “کارشناس حرفه ای” رایج ترین است (Punter نقل قول۲۰۱۱).

اثربخشی حاکمیت طراحی

ادبیات حاکمیت طراحی بر این تمرکز دارد که چگونه برنامه ریزان محلی/شهری سیاست طراحی شهری را ایجاد می کنند و نتایج طراحی را از طریق مکانیسم هایی مانند مجوز برنامه ریزی و مجوزهای توسعه مدیریت می کنند. تحقیقات نشان می‌دهد که تا چه اندازه مقامات برنامه‌ریزی طراحی شهری پیش‌زمینه در رویکرد گسترده‌تر خود به مدیریت توسعه و کنترل برنامه‌ریزی متفاوت است و نگرانی‌های غیر مرتبط با طراحی، مانند تقاضای بازار یا فشار سیاسی برای حمایت از توسعه در زمینه‌های اقتصادی، بر میزان قوی آن تأثیر می‌گذارند. تمرین می شود (ریچاردسون نقل قول۲۰۲۳; تیزدل و آدامز نقل قول۲۰۱۱; سفید نقل قول۲۰۱۵).

تحقیقات همچنین به چالش‌های ناشی از سیاست‌های ریاضتی پس از بحران مالی جهانی اشاره می‌کند که پس از سال ۲۰۰۸ در بریتانیا معرفی شد و ظرفیت برنامه‌ریزان محلی را با کاهش نیروی انسانی و سایر منابع حاکمیتی طراحی (کارمونا و جوردانو) محدود کرده است. نقل قول۲۰۲۱; ریچاردسون و وایت نقل قول۲۰۲۱). در این محیط پرفشار، فرآیند حاکمیت طراحی گاهی اوقات می‌تواند شبیه یک «میدان جنگ» باشد که در آن منافع توسعه‌دهندگان در برابر منافع مقامات برنامه‌ریزی محلی قرار می‌گیرد (بنتلی) نقل قول۱۹۹۹) و در نتیجه، برنامه ریزان احساس می کنند که بر عهده آنها گذاشته شده است، زیرا می ترسند به خاطر نتایج توسعه ای که دریافتی ضعیفی دارند سرزنش شوند (استورزاکر و لرد). نقل قول۲۰۱۸).

با وجود این ذهنیت میدان جنگ، سیاست برنامه ریزی و طراحی بریتانیا به طور فزاینده ای تشخیص می دهد که نتایج طراحی خوب یک مسئولیت مشترک بین بخش عمومی و خصوصی است (کارمونا نقل قول۲۰۱۶; ریچاردسون نقل قول۲۰۲۳; ریچاردسون و وایت نقل قول۲۰۲۱) و بخشی از آن چیزی که اصطلاحاً «مکان سازی» (آدامز و تیزدل) نقل قول۲۰۱۳، ۱۳) “ایجاد مکان های بهتر از طریق اعمال مداخله آگاهانه”. این مفهوم سازی جامع از حاکمیت طراحی لزوماً فراتر از محدودیت های برنامه ریزی محلی و به فرآیند توسعه گسترده تر گسترش می یابد، جایی که تصمیمات طراحی حیاتی توسط سازندگان خانه و مشاوران برنامه ریزی و طراحی آنها گرفته می شود که مستقیماً بر طراحی محله های جدید تأثیر می گذارد. فرآیندهای تصمیم گیری که اغلب در محرمانه بودن تجاری پوشانده شده و به سختی می توان آن ها را باز کرد (آدامز، کروداس، و تایسدل) نقل قول۲۰۱۲).

خانه سازی و عمران توسعه

مهم‌ترین عامل تعیین‌کننده رفتار خانه‌ساز، قابلیت توسعه یک قطعه زمین است. برای دستیابی به سود – معمولاً بین ۱۵٪ تا ۲۰٪ در صنعت خانه سازی انگلستان (Savills نقل قول۲۰۱۷) ارزش تولید شده از یک توسعه باید از هزینه طراحی، ساخت و بازاریابی آن بیشتر باشد (کروک، هنبری و وایتهد). نقل قول۲۰۱۶). برخی از جنبه‌های توسعه مسکن، مانند موقعیت مکانی، ظاهر بیرونی خانه‌های فردی و دسترسی به فضاهای باز، همگی ارزش افزوده دارند و به سود سازنده خانه کمک می‌کنند (Ball) نقل قول۲۰۱۷). سایر جنبه‌های مورد نیاز به‌عنوان «شرط مجوز برنامه‌ریزی» یا «تعهد برنامه‌ریزی» ممکن است به طراحی یا ارزش مکانی اضافه کند اما سود را کاهش دهد. این جنبه‌ها شامل ساختن یا تامین مالی مسکن مقرون به صرفه یا تولید انواع خانه‌های غیراستاندارد (یعنی سفارشی به جای خانه‌های «کوکی‌کاتر») است. اگر یک سازنده خانه تشخیص دهد که هزینه یک شرط یا تعهد سودآوری را تهدید می‌کند، ممکن است به دنبال راه‌های دیگری برای کسب سود باشد، برای مثال، با عقب‌نشینی از شرایط مقامات محلی یا درخواست مجوز برای خانه‌های بیشتر در سایت. هر دو تاکتیک های رایج توسعه دهندگانی هستند که در سیستم برنامه ریزی انعطاف پذیر بریتانیا کار می کنند (Foye و Shepherd) نقل قول۲۰۲۳).

انواع مختلفی از خانه‌سازان فعال در بریتانیا وجود دارد، از جمله خانه‌سازان بزرگ که در سراسر بریتانیا فعالیت می‌کنند، خانه‌سازان منطقه‌ای کوچک و متوسط، انجمن‌های مسکن غیرانتفاعی و مقامات محلی که خانه‌های اجتماعی و مقرون به صرفه می‌سازند. اعتمادهای توسعه جامعه و توسعه دهندگان تحت رهبری جامعه و خودسازان (کمیته جوامع و دولت محلی نقل قول۲۰۱۷). با این حال، این خانه سازهای حجمی هستند که بر این صنعت تسلط دارند. هشت شرکت بزرگ معمولاً بیش از نیمی از خانه های جدید ساخته شده در بریتانیا را هر سال تولید می کنند (MHCLG نقل قول۲۰۲۰).

تیزدل و آدامز (نقل قول۲۰۱۱) استدلال می کنند که تعهدات سازندگان خانه به مکان های با طراحی خوب را می توان در طیفی از “کارآفرینان مکانی” تا “کارآفرینان غیرمکانی” اندازه گیری کرد. “کارآفرینان مکان” در یک انتهای طیف قرار دارند و شامل تراست های توسعه جامعه، سازندگان خانه های کوچک و متوسط ​​و انجمن های مسکن محلی می شوند. این سازندگان خانه معمولاً تعهدی قوی به طراحی یا ارزش مکانی دارند، یا به این دلیل که سهام بلندمدتی در آنچه تولید می‌کنند (مثلاً تراست‌های توسعه جامعه، انجمن‌های مسکن محلی) دارند یا به شهرت محلی خود اهمیت زیادی می‌دهند (به عنوان مثال، خانه سازان کوچک و متوسط). در انتهای دیگر طیف «کارآفرینان غیرمکانی» (Tiesdell and Adams) قرار دارند. نقل قول۲۰۱۱). آنها تمایل دارند در مقیاس ملی یا منطقه ای (به عنوان مثال، انجمن های مسکن بزرگ و سازندگان خانه های حجمی) فعالیت کنند و با استفاده از “انواع خانه های استاندارد” و طرح های سایت (هوپر و نیکول) تا حد امکان هزینه های واحد را پایین نگه دارند. نقل قول۱۹۹۹، نقل قول۲۰۰۰). خانه‌سازان حجمی قصد دارند خانه‌های جدید خود را در سریع‌ترین زمان ممکن قبل از رفتن به سایت بعدی بفروشند و در نتیجه علاقه آنها به ارائه طرح یا ارزش مکانی به ندرت فراتر از جنبه‌های توسعه مسکن است که به حاشیه سود آنها کمک می‌کند (Archer و کول نقل قول۲۰۱۶). این چالش در قلب مشکلی است که این مقاله به دنبال آن است تا بسته بندی کند، زیرا خانه سازهای حجمی بیشتر خانه ها و محله های جدید را در بریتانیا تولید می کنند – تنها استثنا ایرلند شمالی است، جایی که سازندگان خانه های کوچک و متوسط ​​غالب هستند و بریتانیا. خانه سازهای حجمی کار نمی کنند (Haran et al. نقل قول۲۰۱۹).

این بررسی ادبیات مجموعه مختصری از کار را در مورد نظریه حاکمیت طراحی و رویکردهای طراحی و توسعه خانه‌سازان بریتانیا نشان می‌دهد. با این حال، مطالعات اخیر در مورد شیوه‌های طراحی صنعت خانه‌سازی حجمی بریتانیا و نقش حاکمیت طراحی در شکل‌دهی به نتایج طراحی محله کم است. در ادامه این مقاله، این شکاف‌ها از طریق یک مطالعه موردی چندگانه مورد بررسی قرار می‌گیرند که شیوه‌های حاکمیت طراحی و خانه‌سازی را در هر چهار کشور بریتانیا نشان می‌دهد و مدل جدیدی از ۹ نقطه مهم مداخله حاکمیت طراحی را پیشنهاد می‌کند.

طراحی و روش تحقیق

این تحقیق به صورت یک مطالعه موردی چندگانه از پنج حوزه مرجع محلی بریتانیا انجام شد، زیرا در انگلستان، مقامات محلی مسئول تولید سیاست برنامه‌ریزی محلی و تعیین نتیجه برنامه‌های کاربردی برنامه‌ریزی هستند. در هر منطقه مقامات محلی دو توسعه اخیر مسکن مورد بررسی قرار گرفت. این تحقیق بر روی یک مقام محلی در اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی و دو مقام در انگلستان متمرکز بود. تصمیم به تمرکز بر دو مطالعه موردی انگلیسی نشان دهنده این واقعیت است که انگلستان نسبت به سایر کشورها جمعیت بسیار بیشتری دارد. علاوه بر این، یک مطالعه موردی در شمال انگلستان و یک مورد در جنوب برای توضیح تغییرات متمایز شمال-جنوب در بازار مسکن انگلستان انتخاب شد (Meen and Nygaard). نقل قول۲۰۱۰).

هدف این بود که به جای انتخاب نمونه هایی از بهترین عملکرد که قبلاً در ادبیات به خوبی آشنا شده اند، پنج مرجع معمولی را انتخاب کنیم که در آنها شیوه های روزانه قابل بررسی باشد. برای هر کشور و شمال و جنوب انگلستان، مقامات محلی بر اساس تعداد خانه های تحویل داده شده در منطقه مرجع دستور داده شدند. سپس مقایسه‌هایی بین مقامات محلی در هر فهرست کوتاه با استفاده از داده‌های اندازه و تراکم جمعیت، داده‌های قیمت مسکن و داده‌های کنترل سیاسی منبع باز انجام شد.پاورقی۱ این امر امکان ارزیابی کیفی فهرست‌های کوتاه را فراهم کرد و منجر به انتخاب پنج مقام قابل مقایسه شد که ویژگی‌های اجتماعی-مکانی، جغرافیایی یا سیاسی منحصربه‌فردی نداشتند. این پنج مقام محلی در فهرست هستند .

شکل ۱٫ مطالعات موردی مقامات محلی و توسعه مسکن.

توجه داشته باشید:*دیوید ویلسون هومز یکی از شرکت های تابعه Barratt Developments است.

در مرحله بعد، دو توسعه مسکن اخیراً تکمیل شده در هر مقام محلی با استفاده از داده های برنامه برنامه ریزی آنلاین در کنار مشاوره افسران مقامات محلی که از طریق ایمیل درخواست شده بودند، شناسایی شدند. انتخاب بر اساس معیارهای زیر انجام شد: (۱) تا حد ممکن نزدیک به ۲۰۱۷ – ۱۹ تکمیل شد. (۲) متشکل از ۳۰ واحد مسکونی یا بیشتر با انواع خانه ها و تصدی های مختلف. (۳) توسط سازندگان خانه که بیشترین تعداد واحدها را در منطقه تحویل می دهند. (۴) مخلوطی از مناطق سبز و براون فیلد. و (۵) تحولات نزدیک به میانه از نظر تعداد واحدهای توسعه یافته و/یا میانگین قیمت فروش در منطقه مقامات محلی. توسعه های مسکن انتخاب شده و اطلاعات کلیدی در مورد هر توسعه نیز در فهرست و شرح داده شده است و منتخبی از تصاویر تحولات مسکن در ارائه شده است .

شکل ۲٫ مطالعات موردی توسعه مسکن

شکل 2. مطالعات موردی توسعه مسکن.

پس از انتخاب توسعه‌های مسکن، جمع‌آوری داده‌های اولیه طی سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ انجام شد. این تحقیق مجموعه‌ای از سه منبع داده کیفی – اسناد و آرشیو، مصاحبه‌های نیمه ساختاریافته و مشاهدات مستقیم – را در بر گرفت و در نهایت یک تاریخچه طراحی دقیق ارائه کرد. و ارزیابی هر توسعه مسکن در نمونه (نگاه کنید به: White et al. نقل قول۲۰۲۰). یافته های ارائه شده در این مقاله اساساً بر داده های مصاحبه نیمه ساختاریافته تکیه دارد. فهرستی از شرکت کنندگان در مصاحبه در طول فرآیند جمع آوری و تجزیه و تحلیل اسناد و آرشیوها برای مطالعه گسترده تر، عمدتاً از پرونده آنلاین برنامه های برنامه ریزی در هر مقام محلی، شناسایی شد. این سوابق حاوی مکاتباتی است که بازیگران کلیدی درگیر و جزئیات تماس آنها را شناسایی می کند. اطلاعات تماس اضافی از وب سایت های توسعه دهندگان، معماران و سایر مشاوران شناسایی شده در فایل های برنامه ریزی تهیه شد و بعداً با استفاده از نمونه گیری گلوله برفی با شرکت کنندگان در مصاحبه تکمیل شد.

افراد بالقوه مصاحبه از طریق ایمیل یا تلفن جذب شدند و از آنها برای شرکت در مصاحبه ای که بیش از ۶۰ دقیقه طول نکشید دعوت شد. ۵۴ شرکت کننده (تقریباً پنج نفر در هر توسعه مسکن) مصاحبه شدند. تیم تحقیقاتی حداقل با یک افسر برنامه ریزی یا مسئول طراحی مقامات محلی، نماینده سازنده خانه یا مالک زمین و حداقل یک مشاور برنامه ریزی برای هر توسعه مسکن مورد مطالعه صحبت کردند. همچنین برای هر مطالعه موردی با یک مشاور یا معمار طراحی مصاحبه شد، به جز کسانی که در بریجند، ولز بودند، جایی که هیچ تلاشی نتوانست پاسخی از سوی شرکت‌کنندگان مربوطه جلب کند. در دو تن از مقامات محلی، با مقامات منتخب و یک فعال اجتماعی نیز صحبت کردیم.

از شرکت کنندگان در مصاحبه یک سری سؤالات استاندارد پرسیده شد که در قالبی نیمه ساختاریافته سازماندهی شده بودند. پرسش‌ها با یافته‌های بررسی شواهد قبلی که توسط اعضای تیم تحقیقاتی انجام شده بود (سرین و همکاران، نقل قول۲۰۱۸) و تمرکز بر: درک شرکت کنندگان از ارزش طراحی. سیاست برنامه ریزی محلی و زمینه توسعه املاک و مستغلات؛ و مشارکت شرکت کنندگان در مراحل مختلف حاکمیت طراحی و/یا ارائه مطالعات موردی توسعه مسکن.

تجزیه و تحلیل محتوای مبتنی بر میز با استفاده از Microsoft Excel انجام شد. این در چهار مرحله تکمیل شد: (۱) تجزیه و تحلیل موضوعی داده های مصاحبه کدگذاری شده برای ده توسعه مسکن با استفاده از مضامین استخراج شده از بررسی ادبیات. (۲) تجزیه و تحلیل موضوعی ترکیبی از داده های مصاحبه کدگذاری شده در پنج مقام محلی برای شناسایی یافته های مشترک. (۳) نقشه برداری از یافته های رایج در چارچوب اسکلتی فرآیند برنامه ریزی، طراحی و توسعه برگرفته از ادبیات موجود در مورد اقدامات توسعه دهندگان (Syms) نقل قول۲۰۰۲، طراحان (Tunstall نقل قول۲۰۰۶) و تنظیم کننده های برنامه ریزی و طراحی (Punter نقل قول۲۰۰۷; سفید نقل قول۲۰۱۵) و (۴) اصلاح مکرر یافته های نقشه برداری شده در مدل مفهومی جدید ارائه شده در این مقاله.

این تحقیق تاییدیه اخلاقی را از دانشکده علوم اجتماعی و سیاسی دانشگاه گلاسکو (شماره ۴۰۰۱۸۰۲۳۹) دریافت کرد. نام شرکت کنندگان به طور مستقیم در مقاله برای محافظت از ناشناس بودن ذکر نشده است. درعوض، برای ارائه زمینه، از عناوین شغلی عمومی استفاده می‌شود («مقام مقام محلی»، «سازنده خانه»، و غیره)، و برای تسهیل جریان متن، ارجاعات درون متنی تنها زمانی گنجانده شده‌اند که به طور مستقیم از شرکت کنندگان نقل قول می شود. محدودیت اصلی تحقیق، علاوه بر عدم دسترسی به طراحان و معماران درگیر در دو مطالعه موردی بریجند، عدم مصاحبه پس از اشغال با ساکنان توسعه‌های مسکن بود. این فراتر از محدوده کار میدانی تامین شده بود.

یافته‌ها: مدل‌سازی نقاط بحرانی مداخله حاکمیت طراحی

از تجزیه و تحلیل و نگاشت داده ها، دنباله ای از نه “نقطه بحرانی” برای مداخله حاکمیت طراحی ساخته شد. این توالی، در حالی که گاهی اوقات با هم تداخل دارند، نشان می دهد که چگونه تصمیمات اتخاذ شده در نقاط خاصی در نهایت بر نتایج طراحی محله تأثیر می گذارد. همچنین نشان می‌دهد که لحظات کلیدی برای مشارکت ذینفعان، جامعه و ساکنان کجاست و فرصت‌هایی برای ارائه طرح یا ارزش مکانی اغلب از دست می‌رود. با استفاده از استعاره رودخانه، ۹ نقطه مداخله به عنوان «بالادست»، «میان رود» یا «پایین دست» در فرآیند اغلب پرپیچ و خم و بافته شده برنامه ریزی، طراحی و توسعه مشخص می شوند. محله های جدید دنباله به عنوان یک مدل در ارائه شده است .

شکل ۳٫ مدلی از نقاط حساس مداخله حاکمیت طراحی در برنامه ریزی، طراحی و توسعه محله های جدید.

شکل 3. مدلی از نقاط بحرانی مداخله حاکمیت طراحی در برنامه ریزی، طراحی و توسعه محله های جدید.

مرحله ۱: خط مشی و هدایت ملی

خط مشی و هدایت برنامه ریزی ملی اولین نقطه مداخله بالادستی است. مانند بسیاری از کشورهای اروپایی، سیاست برنامه‌ریزی در بریتانیا در سطح ملی ایجاد می‌شود و همانطور که در مقدمه ذکر شد، چهار کشور بریتانیا به مکان‌هایی که به خوبی طراحی شده در برنامه‌ها و راهنمایی‌های مربوطه خود تعهد دارند، مشترک هستند. خط مشی توسط یک وزیر دولت هدایت می شود و توسط کارمندان دولت در وزارتخانه مسئول یا بخش دولتی تهیه می شود. عموم مردم و سایر ذینفعان، از جمله بخش خانه سازی، می توانند بازخورد کتبی خود را در مورد پیش نویس خط مشی ها و رهنمودها ارائه کنند و به درخواست های ارائه شده برای شواهد صادر شده توسط کمیته پارلمانی که بر حکمرانی سیستم برنامه ریزی نظارت دارد، پاسخ دهند. این مکانیسم‌های تعامل بیشتر ماهیت مشاوره‌ای دارند و بر مسائل برنامه‌ریزی و طراحی «تصویر بزرگ» تمرکز دارند، اگرچه برای اخیر چارچوب برنامه ریزی ملی ۴، دولت اسکاتلند یک تمرین تعامل سراسری جامع تری را با رویدادهای حضوری و آنلاین که در سراسر اسکاتلند برای طیف گسترده ای از ذینفعان و گروه های اجتماعی برگزار می شود، انجام داد – گروه دوم با یک طرح بودجه با هدف تسهیل کارگاه های آموزشی تحت رهبری جامعه (اسکاتلندی) دولت نقل قول۲۰۲۱).

اجرای محلی سیاست ها و دستورالعمل های برنامه ریزی ملی می تواند مبهم باشد. برخی از افسران مقامات محلی که با آنها مصاحبه شد واضح بودند که سیاست‌های ملی نقش مهمی در شکل‌دهی ابزارهای حاکمیت طراحی رسمی تولید شده توسط مقامات محلی آنها ایفا می‌کنند (مثلاً خط‌مشی طراحی، راهنمایی و غیره) و مستقیماً بر نحوه تعیین مجوز برنامه‌ریزی تأثیر می‌گذارند. برای مثال، یک افسر محلی در بریجند (ولز) توضیح داد که اهداف رفاهی دولت ولز (دولت ولز) نقل قول۲۰۱۶) به برنامه ریزان این قدرت را می دهد که تصمیمات جسورانه تری نسبت به طراحی بگیرند و مسکن های مقرون به صرفه ای را که موقعیت مناسبی برای حمل و نقل عمومی ندارند، رد کنند.

در مقابل، یک عامل توسعه که در East Lothian (اسکاتلند) مصاحبه کرد، تفاوت ناامیدکننده بین سیاست‌های طراحی ملی آرمانی و اجرای متوسط ​​در سطح محلی را توصیف کرد. برنامه ریزانی که در سراسر بریتانیا کار می کنند اظهار داشتند که یکی از مهم ترین موانع برای مکان های با طراحی خوب در سطح محلی، اهداف خانه سازی در سطح ملی است که مقامات محلی را تشویق می کند تا تحویل خانه های جدید را نسبت به اولویت های دیگر سیاست، از جمله طراحی، تسریع بخشند. به عنوان شاهدی بر این امر، در آکسفوردشایر جنوبی (انگلیس)، مقامات محلی ایست لوتیان (اسکاتلند) و بریجند (ولز) اظهار داشتند که احساس می‌کنند تحت فشار هستند تا برنامه‌های برنامه‌ریزی را بر اساس طراحی ضعیف رد نکنند، زیرا در صورتی که این تصمیم احتمالاً لغو می‌شود. توسعه دهنده به دنبال درخواست تجدید نظر در مورد تصمیم در سطح ملی بود.

مرحله ۲: طرح ها و راهنمایی های محلی

برنامه‌های محلی (انگلیس)، برنامه‌های توسعه محلی (اسکاتلند و ولز) و برنامه‌های توسعه (ایرلند شمالی) مکانیسم اصلی برای تبدیل سیاست‌های ملی به سیاست‌ها و راهنمایی‌های محلی هستند. به طور کلی در هر یک از چهار کشور یکسان است، برنامه‌های محلی توسط مقامات محلی تولید می‌شوند و اهداف برنامه‌ریزی و طراحی خاص زمینه را تعیین می‌کنند. بنابراین، طرح‌های محلی به عنوان دومین نقطه مداخله حاکمیت طراحی «بالادست» قرار می‌گیرند. تمام توسعه‌های مسکن مورد بررسی، به جز دو سایت در بلفاست، تحت نظارت یک طرح محلی تعیین شدند.پاورقی۲ بسیاری از افسران مقامات محلی بر نقش حیاتی برنامه های محلی در شناسایی نگرانی های طراحی استراتژیک تاکید کردند و بیش از یک نفر بیان کردند که طرح های محلی مبنای روشنی برای اعمال حاکمیت طراحی فراهم می کند. برخی اضافه کردند که راهنمایی برنامه ریزی تکمیلی، مانند راهنمای طراحی منطقه، مکانیسم مهمی برای ایجاد انتظارات طراحی متنی تر مقامات است. به عنوان مثال، یک افسر در شرق لوتیان (اسکاتلند) اشاره کرد که آنها استانداردهای طراحی برای مناطق مسکونی جدید (نقل قول۲۰۱۸) در مورد حداقل استانداردی که از توسعه دهندگان انتظار دارند در مورد انبوه سازی و نماهای ساختمان ها، گونه شناسی گاراژها و پارکینگ ها و غیره شفافیت ارائه دهند. در مقابل، یک افسر ناامید مقامات محلی در بریجند (ولز) از این واقعیت ابراز تاسف کرد که طراحی اقتدار آنها دستورالعمل‌ها هم قدیمی بودند و هم فکس مجازی از راهنمایی‌های یک مقام محلی نزدیک.

مقامات محلی مسئول مشارکت دادن مردم محلی و سایر ذینفعان در هنگام تهیه یک طرح محلی هستند. تعامل تمایل به مشاوره دارد، اما می تواند سیاسی شود، به ویژه زمانی که تصمیماتی در مورد زمینی که ممکن است برای مسکن در طرح تخصیص داده شود، گرفته می شود. تخصیص زمین های مسکونی چندان بی شباهت به فرآیند پهنه بندی زمین برای مسکن نیست، همانطور که در بسیاری از سیستم های برنامه ریزی دیگر اتفاق می افتد، اگرچه اطلاعات بسیار کمتری در مورد طرح سایت و حجم پیش بینی شده و انبوه ساختمان ها ارائه می شود. -قانون ذینفعان مختلف، از جمله گروه های اجتماعی، سازندگان خانه، مالکان، مشاوران برنامه ریزی و توسعه دهندگان زمین،پاورقی۳ قبل از اینکه توسط مقامات محلی “تصویب” شود و به چارچوب سیاست برنامه ریزی الزام آور قانونی تبدیل شود، به دنبال تأثیرگذاری بر روند تخصیص زمین مسکن از طریق لابی کردن برای مکان های خاصی هستند تا در طرح محلی گنجانده یا حذف شوند. یک مشاور طراحی در آکسفوردشایر جنوبی استدلال کرد که سازندگان خانه در شناسایی مکان‌های بالقوه مسکن نسبت به مقامات محلی فعال‌تر هستند، در حالی که یک سازنده خانه تاکید کرد که فرآیند تخصیص زمین مسکن چقدر می‌تواند در “قفل کردن” تصمیمات طراحی استراتژیک خاص، از جمله توزیع توسعه آینده و تعداد مورد انتظار مسکن در هر سایت اختصاص داده شده.

مرحله ۳: قابلیت توسعه

برای سازندگان خانه، “قابلیت توسعه” بسیار مهم است و سومین نقطه مداخله “بالادستی” است زیرا بر بسیاری از تصمیمات بعدی در مورد طراحی و تحویل محله های جدید تأثیر می گذارد. قابلیت زنده ماندن نیز با فرآیند تخصیص زمین مسکن مرتبط است و برای تعیین اینکه آیا یک سایت باید به عنوان مکان مناسب برای مسکن معرفی شود یا خیر، استفاده می شود.

یک مروج زمین توضیح داد که سازندگان خانه به دنبال راه‌هایی برای متعادل کردن ارزش‌گذاری سایت در برابر هزینه تضمین مجوز برنامه‌ریزی با هدف به حداکثر رساندن بازده سرمایه‌گذاری خود هستند. این دیدگاه توسط نماینده یک خانه ساز در ایست لوتیان (اسکاتلند) به اشتراک گذاشته شد، او توضیح داد که تیم های خرید زمین آنها همیشه هنگام پیشنهاد زمین مراقب هزینه های طراحی هستند تا اطمینان حاصل کنند که یک سایت در آینده قابل دوام خواهد بود. این عمل متعادل کننده به این معنی است که سازندگان خانه دائماً به دنبال راه هایی برای “ارزش دادن به جنبه های مهندسی” یک طرح در حال ظهور هستند. مهندسی ارزش، فرآیند اصلاح یک پیشنهاد توسعه برای صرفه جویی در هزینه ها، می تواند منجر به صرف هزینه کمتر برای طراحی شود. محوطه سازی با کیفیت بالا و مصالح ساختمانی ممتاز همیشه قربانیان هستند. بیش از یک شرکت‌کننده اظهار داشتند که مقامات محلی اغلب موظف به محاسبات دوام توسعه‌دهندگان هستند، زیرا توسعه‌دهندگان از آنها به عنوان بهانه‌ای برای کاهش هزینه‌ها استفاده می‌کنند و در عین حال محاسبات خود را مخفی نگه می‌دارند. این امر به ویژه در مکان هایی مانند بریجند (ولز)، بلفاست (ایرلند شمالی) و روترهام (شمال انگلستان) چالش برانگیز است، زیرا ارزش زمین پایین است، با این حال، هزینه مواد تقریباً به همان قیمتی است که در بخش های مرفه تر بریتانیا وجود دارد. . یک سازنده خانه که با او مصاحبه کردیم توضیح داد که این به معنای “تاکید” است [is] واقعاً آن زمین را تا آنجا که ممکن است فشرده کنید – (مصاحبه خانه ساز بریجند ۴).

این چالش‌ها ارزیابی اینکه چقدر توسعه‌دهندگان را به سرمایه‌گذاری در طراحی سوق می‌دهند، برای مقامات محلی دشوار می‌کند، به‌ویژه اگر افسران مقامات محلی درک محدودی از بازارهای املاک داشته باشند (آدامز و تیزدل). نقل قول۲۰۱۰). در مقابل، و همانطور که در یکی از مطالعات موردی بلفاست مشاهده شد که در آن مسکن مقرون به صرفه، اولین دوره تصدی بود، اغلب شفافیت بیشتری در مورد بودجه و قابلیت زندگی مسکن مقرون به صرفه وجود دارد، زیرا تمایل دارد که مشمول بودجه اعطایی و مقررات طراحی / استانداردهای فضایی باشد. نیاز به شفافیت بیشتری دارد.

مرحله ۴: بحث قبل از درخواست

مرحله پیش از درخواست، اولین نقطه مداخله در میان جریان است. زمانی اتفاق می‌افتد که توسعه‌دهندگان یا عوامل آن‌ها ابتدا با مقامات محلی و بسته به اندازه طرح، با جامعه محلی نیز گفتگو می‌کنند. بحث‌های کاربردی به توسعه‌دهندگان این فرصت را می‌دهد تا نشان دهند که یک طرح «دوام‌پذیر» چگونه ممکن است به نظر برسد و به مقامات محلی این فرصت را می‌دهد تا اولویت‌های طراحی خود را برای یک سایت تعیین کنند و انتظارات دیگر، مانند مشارکت‌های آتی برای مسکن و زیرساخت‌های مقرون‌به‌صرفه را تعیین کنند. ، که ممکن است بعداً برای مجوز برنامه ریزی به عنوان شرط تأیید یا تعهد اعمال شود.

یکی از مقامات محلی در روترهام (شمال انگلستان) اظهار داشت که “پیش برنامه” مهمترین نکته در فرآیند حاکمیت طراحی برای بالا بردن استاندارد کلی طراحی است. همان افسر توضیح داد که موافقت با تغییرات اغلب در این مرحله آسان تر است، زیرا پیشنهادها به طور کامل تدوین نشده اند. علاوه بر این، گفتگوی اولیه همچنین می تواند حس حسن نیت را بین ذینفعان تقویت کند. این دیدگاه توسط یکی از افسران محلی مصاحبه شده در آکسفوردشایر جنوبی (جنوب انگلستان) به اشتراک گذاشته شد که توضیح داد که برای مقامات محلی مهم است که به سازنده خانه نشان دهند که “ما در مورد نحوه کار طراحی فکر کرده ایم”. €™ (مصاحبه افسر برنامه ریزی S. Oxfordshire 3).

در East Lothian (اسکاتلند) مقامات محلی خدمات مشاوره رایگان هفتگی قبل از درخواست ارائه می دهند. یکی از مقامات محلی توضیح داد که این امر برخی از توسعه‌دهندگان را تشویق می‌کند تا از ارسال یک برنامه گمانه‌زنی خودداری کنند و در عوض در گفتگوی پیش از درخواست با مقامات محلی شرکت کنند زیرا این سرویس رایگان است. این افسر اضافه کرد که تشویق این بحث ها در مراحل اولیه بسیار مهم است قبل از توسعه‌دهنده به طور کامل دوام سایت را ارزیابی کرده است تا از چیزی که به‌عنوان محاوره‌ای «تجمیع طراحی» نامیده می‌شود، جلوگیری کند، یعنی اینکه سازنده خانه به طور مؤثر تمام پولی را که برای طراحی در نظر گرفته است خرج کرده است.

بسته به اندازه و پیچیدگی توسعه مسکن آینده، سیاست برنامه‌ریزی ملی تعامل با ساکنان محلی را در طول فرآیند پیش از درخواست تشویق می‌کند و در اسکاتلند و ولز، در طرح‌های بزرگ‌تر اجباری است. خانه‌سازان ممکن است تصمیم بگیرند ایده‌های اولیه خود را برای یک سایت در یک جلسه اجتماعی با ساکنان محلی به اشتراک بگذارند تا نظرات محلی را ارزیابی کنند یا اگر می‌خواهند در طراحی مشارکتی‌تر مشارکت کنند، ممکن است از ابزارهای تعامل ساختاریافته مانند یک طرح طراحی استفاده کنند. با این حال، این بسیار نادر است و معمولاً اتفاق نمی افتد مگر اینکه توسط مقامات محلی یا توسط یک مالک فعال زمین تحریک شود (MacLeod نقل قول۲۰۱۳). در واقع، بسیاری از شرکت کنندگان در این مطالعه، نقش مشارکت جامعه را در شکل دادن به نتایج طراحی، هم در «قبل از برنامه» و هم در مراحل آخر فرآیند برنامه ریزی کم اهمیت می دانند. برای مثال، یکی از شرکت‌کنندگان پیشنهاد کرد که تعامل تمایل به لمس نسبتاً سبک دارد، و اظهار داشت که بحث با ساکنان عمدتاً «از بالا به پایین» و نشانه‌ای باقی می‌ماند. در مورد دیگری، یکی از شرکت‌کنندگان خاطرنشان کرد که رویدادهای مشارکت جامعه برای ارائه «اطلاعات» به‌جای ارائه فرصتی به افراد برای مشارکت در فرآیند طراحی استفاده می‌شوند.

مرحله ۵: مجوز برنامه ریزی و برنامه ریزی جامع سایت

توسعه‌های مسکن اغلب به اندازه‌ای بزرگ هستند که به «اجازه برنامه‌ریزی کلی» (انگلیس، ولز، و ایرلند شمالی) یا «مجوز برنامه‌ریزی در اصل» (اسکاتلند) نیاز دارند.پاورقی۴ این نقطه مداخله «midstream» بعدی است. مجوز طرح مشخص می کند که آیا توسعه قابل قبول است یا خیر و در میان چیزهای دیگر، زبان طراحی محله مورد انتظار را توصیف می کند. همانطور که قبلاً ذکر شد، مجوز برنامه‌ریزی معمولاً تابع شرایط و/یا تعهدات مالی است و اینها می‌تواند به موارد کلی و مجوز کامل یا موارد رزرو شده پیوست شود، یعنی عناصر جزئی‌تر مجوز برنامه‌ریزی، مانند نمای ساختمان و محوطه‌سازی، نه. در زمان درخواست طرح کلی تصمیم گرفته شد. درخواست برای مجوز کلی می تواند تایید یا رد شود و در صورت دومی، سازنده خانه می تواند نسبت به تصمیم اعتراض کند (مرحله ۷ را برای بحث در مورد فرآیند تجدید نظر ببینید).

مجوز طرح کلی به طور فزاینده ای توسط مروجین زمین که مکان هایی را برای توسعه آماده می کنند قبل از فروش آنها به سازندگان خانه، به دنبال دارد. این اتفاق در چندین پیشرفت مورد بررسی در تحقیق رخ داد. در برخی موارد، سازندگان خانه «بیش از احتمالات» برای زمین با مجوز طرح کلی پرداخت می‌کردند، در حالی که در برخی دیگر، بازیگران دخیل در تأمین مجوز طرح کلی در اجرای پروژه به یک برنامه کامل یا مسائل محفوظ دخیل نبودند. این یک طرح را در معرض خطر خاصی از «مهندسی ارزش» بین مراحل مختلف برنامه ریزی و سفر طراحی قرار می دهد. نمونه‌هایی نیز یافت شد که در آن افسر برنامه‌ریزی که بر مجوز کلی نظارت می‌کرد در درخواست کامل بعدی شرکت نداشت. این به این دلیل رخ می دهد که فاصله زمانی بین برنامه ها اغلب طولانی است و افسران به سمت نقش های دیگر می روند. نتیجه این است که نظارت بر بسیاری از طرح ها کاملاً پراکنده است و ملاحظات طراحی را می توان به راحتی نادیده گرفت.

در سایت‌های بزرگ‌تر که در آن‌ها از ابزارهای حاکمیت طراحی مانند طرح اصلی سایت استفاده می‌شود، اجتناب از تغییر یا «مهندسی ارزش» بلندپروازی‌های طراحی آسان‌تر است، اگرچه کیفیت و روش اجرا متفاوت است. افسران در آکسفوردشایر جنوبی (جنوب انگلستان) توضیح دادند که طرح اصلی سایت و چارچوب‌های طراحی دقیق برای هر مرحله از توسعه بزرگ در Didcot به ایجاد چشم‌انداز طراحی واضح‌تر از آنچه در غیر این صورت ممکن بود به دست آید، کمک کرد. به طور مشابه در روترهام (شمال انگلستان)، یک طرح اصلی سایت برای ارائه یک طرح بزرگ در یک سایت براون فیلد استفاده شد. سایت مورد نظر به “مناطق شخصیتی” مختلفی تقسیم شد که طی چندین سال به مرحله تقسیم شدند. همانطور که هر ناحیه کاراکتری به جلو آورده شد، یک کد طراحی دقیق‌تر تولید شد که پارامترهای طراحی اصلی در طرح اصلی را با تصاویر بیشتر و جزئیات دانه‌بندی در مورد ارتفاع ساختمان، توده‌بندی، ظاهر و مصالح به‌روزرسانی می‌کرد.

ابزار دیگری که توسط مقامات محلی مورد استفاده قرار می‌گیرد «مطالعه طراحی» است. در سایت‌های کوچک یا متوسط ​​که ممکن است نیاز به طرح جامع کامل نباشد، یک خلاصه طراحی می‌تواند نمای کلی انعطاف‌پذیرتری از شکل پیش‌بینی‌شده توسعه ارائه دهد. یک افسر محلی در شرق لوتیان (اسکاتلند) توضیح داد که خلاصه‌های طراحی به ایجاد حداقل استاندارد کمک می‌کند و اطمینان حاصل می‌کند که سازندگان خانه در مورد شرایط مورد نیاز و چه تعهداتی باید در صورت اعطای مجوز مشخص باشند. این افسر خاطرنشان کرد، با این حال، East Lothian فقط برای سایت های اختصاص داده شده برای مسکن در طرح محلی، خلاصه طراحی می کند. بسیاری از سایت‌های دیگر، از جمله دو مورد بررسی شده در این تحقیق، توسط توسعه‌دهندگان بر اساس حدس و گمان ارائه شده‌اند و بنابراین خلاصه طراحی نداشتند. این امر اصرار مقامات محلی بر استانداردهای طراحی خاص زمینه را دشوارتر می کند.

مشاوره با ساکنین به عنوان بخشی از فرآیند کسب مجوز کلی و در آخر، مجوز کامل و موارد رزرو شده مورد نیاز است. این مسئولیت مقامات محلی است که در مورد برنامه‌های برنامه‌ریزی که دریافت می‌کنند تبلیغ و مشورت کنند و ساکنان محلی و در واقع هر کس دیگری می‌تواند نظر بدهد. در برخی موارد، مشارکت عمومی گسترده‌تر ممکن است صورت گیرد، اما در مواردی که برای این مقاله مورد بررسی قرار گرفت، چنین نبود. شرکت‌کنندگانی که با آنها مصاحبه شدند، بیشتر دیدگاه‌های منفی در مورد مشارکت عمومی داشتند. برای مثال، یک مروج زمین در آکسفوردشایر جنوبی (جنوب انگلستان)، این دیدگاه پذیرفته شده را که جوامع محلی «ضد توسعه» هستند و در نتیجه به طراحی بی‌علاقه هستند، تقویت کرد. یکی از اعضای شورای محلی با مصاحبه در بریجند (ولز) خاطرنشان کرد که توضیح اصول طراحی یک طرح برای جامعه اغلب به نمایندگان منتخب واگذار می شود. آنها شکایت داشتند که افسران برنامه ریزی تلاش کمی برای تعامل با مردم انجام می دهند، فراتر از قرار دادن اطلاعیه در روزنامه محلی یا آنلاین. هیچ مدرکی مبنی بر اینکه مقامات محلی یا سازندگان خانه درگیر در توسعه‌های مسکن مورد مطالعه در این مقاله درگیر طراحی مشترک یا اشکال دیگر تعامل نوآورانه و از پایین به بالا با جوامع بوده‌اند، یا اینکه مقامات محلی به دنبال بازخورد از کارشناسان محلی بودند، وجود نداشت. به عنوان مثال، از طریق یک پانل بررسی طراحی شهری.

مرحله ۶: تعهدات برنامه ریزی

همانطور که در بررسی ادبیات بحث شد، تعهدات برنامه ریزی شکلی از “تصرف ارزش زمین” است و به عنوان شرایطی به طرح کلی و مجوز کامل پیوست می شود. تعهدات ماقبل آخر «میانجری» نقطه مداخله هستند زیرا تعهدات مالی مشخصی را ایجاد می کنند و برای اطمینان از اینکه توسعه جدید منافع عمومی بیشتری را فراهم می کند و به عملکرد منطقه اطراف کمک می کند استفاده می شود. در انگلستان، توسعه دهندگان بر اساس بخش ۱۰۶ قانون برنامه ریزی در انگلستان و ولز، بخش ۷۵ در اسکاتلند و بخش ۷۶ در ایرلند شمالی با مقامات محلی توافق می کنند، اگرچه اخیراً استفاده گسترده از بخش ۷۶ آغاز شده است. در ایرلند شمالی به دلیل تغییر الزامات سیاست مسکن مقرون به صرفه در برنامه های توسعه محلی (Bryson و Nesbitt نقل قول۲۰۲۲). در انگلستان و ولز، مالیات زیرساخت اجتماعی جدید یا “CIL” در سال ۲۰۱۴ به عنوان وسیله ای دیگر برای تامین مالی زیرساخت های محلی معرفی شد (MHCLG نقل قول۲۰۱۹b).

برای سایت های بزرگتر برنامه ریزی شده، فهرست تعهدات برنامه ریزی اغلب می تواند گسترده باشد. توافقنامه تعهدات برنامه ریزی نیز می تواند در طول چرخه عمر توسعه با تغییر اولویت ها یا شرایط بازار تغییر یابد. به عنوان مثال، در بزرگتر از دو توسعه مورد بررسی در بریجند (ولز)، مدرسه بزرگتر از آنچه در ابتدا پیش بینی شده بود مورد نیاز بود. مذاکرات با سازنده در مورد این موضوع به این معنی بود که ۱۵ واحد مسکونی اضافی در ازای مشارکت مجاز بود. با این حال، یکی از اعضای شورای محلی بریجند استدلال کرد که روند فاقد شفافیت است، و از آن شکایت کرد چیزی برای چیزی مذاکرات خیلی زود در مرحله قبل از درخواست یا مجوز کلی بین توسعه دهندگان و افسران انجام می شود. این عضو شورا با اشاره به ناامیدی خود، اظهار داشت: «هیچ بحثی بین برنامه ریزان و اعضای شورای منتخب محلی قبل از ورود درخواست وجود ندارد» و در نتیجه، شوراها از ارائه دیدگاه جامعه در مورد مذاکرات منع می شوند. (مصاحبه با شورای محلی Bridgend 7).

مرحله ۷: مجوز کامل برنامه ریزی و موارد رزرو شده

کسب مجوز کامل برنامه ریزی یا موافقت با موضوعات رزرو شده، نقطه پایانی مداخله را نشان می دهد، اگرچه نظرات شرکت کنندگان در تحقیق در مورد میزان تأثیرگذاری بر نتایج طراحی در مراحل نهایی فرآیند برنامه ریزی و نتیجه گیری هر یک متفاوت بود. مسائل رزرو شده تمایز اصلی شناسایی شده این بود که ملاحظات طراحی شهری – چیدمان سایت، اتصال، یکپارچگی، و غیره – معمولاً به عنوان بخشی از مجوز طرح نهایی نهایی می شوند، در حالی که تصمیمات طراحی با جزئیات بیشتر – نوع شناسی خانه، انتخاب پالت مواد و محوطه سازی، و غیره. تمایل به “مسائل رزرو شده” و در نتیجه بخشی از مجوز نهایی است. با این حال، بسیاری از این ملاحظات طراحی اخیر بر طراحی یا ارزش مکانی تأثیر می گذارد و تغییرات قابل توجهی بین طرح کلی و مجوز کامل رخ می دهد.

این اغلب به دلیل تغییر مالک زمین اتفاق می افتد. در این تحقیق، برای مثال، به یک طرح کوچک در جنوب آکسفوردشایر (جنوب انگلستان) مجوز طرح کلی داده شد تا حدی بر اساس یک خلاصه طراحی برنده جایزه و دستورالعمل‌های تولید شده توسط مروج زمین که مالک سایت در آن زمان بود. اگرچه مقامات محلی قصد داشتند این اسناد را به راهنمای برنامه ریزی تکمیلی برای سایت (یعنی یک چارچوب طراحی دقیق تر) ترجمه کنند، این طبق برنامه ریزی انجام نشد و هنگامی که سایت متعاقبا توسط یک خانه ساز حجم خریداری شد، بسیاری از برنده جایزه شدند. ایده های طراحی با نهایی شدن موضوعات محفوظ به خطر افتاد.

در جای دیگر، نتایج نشان داد که افسران مقامات محلی ممکن است گاهی اوقات تحت فشار قابل توجهی از سوی مقامات ارشد و شوراهای محلی منتخب برای توصیه به تصویب یک طرح، حتی اگر ضعیف طراحی شده باشد، قرار بگیرند. این اغلب به دلیل ترس از این است که سازنده خانه یک برنامه ریزی گران قیمت را راه اندازی کند. در صورت رد طرح کلی یا مجوز کامل یا عدم تصمیم مقامات محلی در مدت زمان مقرر، درخواست تجدید نظر می تواند توسط متقاضی تسلیم شود. درخواست‌های تجدیدنظر در سطح ملی توسط افسران برنامه‌ریزی حرفه‌ای که توسط بازرسی برنامه‌ریزی (انگلیس)، بخش تجدیدنظر برنامه‌ریزی و محیط‌زیست (اسکاتلند)، تصمیم‌های برنامه‌ریزی و محیط‌زیست ولز، و کمیسیون تجدیدنظر برنامه‌ریزی (ایرلند شمالی) استخدام می‌شوند، تعیین می‌شوند.پاورقی۵

بنابراین، شبح جذابیت در فرآیند برنامه ریزی و توسعه ظاهر می شود. برای مثال، در شرق لوتیان (اسکاتلند)، این واقعیت که مقامات محلی در سال ۲۰۰۸ طرح توسعه محلی (شورای لوتیان شرقی نقل قول۲۰۰۸) عدم تخصیص زمین کافی برای مسکن به این معنی بود که طرح‌های سوداگرانه در زمین‌هایی که در طرح تخصیص داده نشده بود، و بنابراین فاقد خلاصه‌های طراحی یا طرح‌های جامع، در هنگام درخواست تجدیدنظر موفق بودند. اثر ضربه‌ای این بود که درخواست‌های احتمالی بعدی که افسران تصور می‌کردند ضعیف طراحی شده‌اند، توسط اعضای منتخب که به دنبال اجتناب از درخواست تجدیدنظر بودند، موافقت کردند.

مرحله ۸: ساخت و اصلاح

با کسب مجوز کامل برنامه ریزی، توسعه مسکن به مراحل پایانی خود می رود و ساخت و ساز آغاز می شود. این اولین نقطه “پایین دست” مداخله است. اگرچه بیشتر تصمیمات اصلی طراحی تا این مرحله گرفته شده است، هنوز تصمیمات متعددی وجود دارد که بر طراحی یا ارزش مکانی تأثیر می گذارد. اینها یا توسط مدیران پروژه/سایت ساخته شده‌اند یا در نقشه‌های ساخت و ساز معماری/مهندسی ظاهر می‌شوند. برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها، این نقشه‌ها اغلب توسط معماران یا تکنسین‌های معماری مختلف با هزینه‌های طراحی پایین‌تر تولید می‌شوند و در نتیجه، طرف‌های درگیر ممکن است فقط درک نسبی از چشم‌انداز طراحی گسترده‌تر داشته باشند.

یکی از مشاوران برنامه‌ریزی که با او مصاحبه شد، خاطرنشان کرد که اغلب «رقیق‌سازی طرح» درست قبل یا حتی پس از اعطای مجوز وجود دارد، به این معنی که انتخاب مصالح، عملیات سطح و مشخصات محوطه‌سازی با حرکت پروژه در محل، کاهش می‌یابد. نمونه‌ای از «مهندسی ارزش» که در مرحله ۵ توضیح داده شده است. یک سازنده خانه توضیح داد که در صورت امکان، آنها سعی می‌کنند پس از پایان امور محفوظ، از تصمیم‌گیری مهم در مورد طراحی خودداری کنند، مگر اینکه مشکل خاصی ایجاد شود. با این وجود، تغییراتی در تحولات مختلف مسکن در نمونه ایجاد شد. به عنوان مثال، چندین شرکت کننده اشاره کردند که طرح های منظر اغلب برای کاهش هزینه ها تجدید نظر می شوند، در حالی که دیگران به کمبود نیروی کار و مواد اشاره کردند که مشکلات طراحی را ایجاد می کند. یک افسر محلی در روترهام (شمال انگلستان) خاطرنشان کرد که در یک مورد، توسعه‌دهنده برای ایمن‌سازی آجرهای صحیح با مشکل مواجه شده بود و باید از آن‌ها خواسته می‌شد تا تغییراتی را برای انعکاس بهتر نقشه‌های ارائه شده با برنامه برنامه‌ریزی انجام دهد.

بسته به وسعت تغییرات، اصلاحات مادی یا غیر مادی باید در برنامه برنامه ریزی انجام شود، با این حال، نظارت گاهی اوقات می تواند ضعیف باشد همانطور که چندین شرکت کننده مصاحبه شده در آکسفوردشایر جنوبی (جنوب انگلستان) اذعان کردند. بودجه‌های محدود مقامات محلی به این معنی است که فرآیند الزام توسعه‌دهندگان برای اصلاح تغییراتی که پس از دریافت مجوز ایجاد کرده‌اند، که به عنوان «اقدامات اجرایی» در بریتانیا شناخته می‌شود، همیشه انجام نمی‌شود، زیرا مقامات محلی دارای تعداد کمی از افسران اجرایی هستند. برای پرداختن به این مشکل در روترهام (شمال انگلستان)، شرایط ضمیمه شده به مجوز کلی شامل تأمین مالی برای یک افسر طراحی برای نظارت بر توسعه از طریق مراحل مختلف آن – رویکردی جدید برای حاکمیت طراحی موفق بود.

مرحله ۹: ارزیابی پس از اشغال

قابل توجه عدم وجود آن در بیشتر تحولات مورد بررسی، ارزیابی پس از اشغال بود. با این وجود، آن را به عنوان یک نقطه بحرانی “پایین دست” مداخله حاکمیتی طراحی که دارای پتانسیل ارائه یک حلقه بازخورد حیاتی برای مراحل اولیه در فرآیند است، گنجانده شده است. فقط سه نمونه در نمونه یافت شد و هیچ موردی وجود نداشت که یک مقام محلی یا سازنده خانه به طور فعال ارزیابی را انجام دهد. در مثال اول، در سایتی در آکسفوردشایر جنوبی، ارزیابی پس از اشغال تنها به این دلیل رخ داد که طراح شهری اصلی که توسط مروج زمین منصوب شده بود، ارزیابی مستقلی را انتخاب کرد. نتیجه گیری شد که سایت به چندین مورد از اهداف طراحی پیش بینی شده در برنامه برنامه ریزی کلی دست یافت اما با استفاده سازنده خانه از انواع خانه های استاندارد ناامید شد. در دو مثال دیگر، در بریجند و بلفاست، ارزیابی‌های پس از اشغال به‌طور مستقل توسط بنیاد کیفیت زندگی به عنوان بخشی از یک مطالعه گسترده‌تر انجام شده در پی قرنطینه‌های جامعه که برای مهار انتقال COVID-19 معرفی شده بود، انجام شد (نگاه کنید به: موستئانو نقل قول۲۰۲۰).

نتیجه گیری

این مقاله با این استدلال آغاز شد که طراحی ضعیف مداوم در توسعه مسکن نوساز یک چالش سیاست فراگیر است و در آن شکاف اجرایی واضحی بین سیاست و تحویل وجود دارد. علیرغم شواهد طولانی مدت در مورد ارزش مکان های با طراحی خوب، نتایج طراحی ضعیف باقی می مانند (Place Alliance نقل قول۲۰۲۰; وایت و همکاران نقل قول۲۰۲۰). هدف بررسی این موضوع بود که چرا این امر ادامه دارد و چگونگی غلبه بر آن را با ساخت یک مدل جدید که نه نقطه مهم مداخله حاکمیت طراحی را در فرآیند خانه‌سازی ترسیم می‌کند، بررسی کرد.

این تحقیق نشان می‌دهد که چهار دولت ملی در بریتانیا، مقامات محلی، سازندگان خانه، و مشاوران برنامه‌ریزی و طراحی آن‌ها همگی در مراحل مختلف فرآیند پاسخگو هستند تا به نتایج ضعیف طراحی ادامه دهند. همچنین مشخص شد که علیرغم تفاوت‌ها در تاکید بر سیاست و بیان بین چهار کشور بریتانیا، نتایج طراحی مسکن در یک کشور در مقابل کشور دیگر بهتر یا بدتر نبوده است و مقامات محلی با چالش‌های مشابهی مواجه بوده‌اند، از جمله فشار برای تصویب مسکن جدید و دستیابی به اهداف تحویل مسکن تعیین شده توسط دولت مرکزی. این امر باعث می‌شود که مقامات محلی پیش‌زمینه طراحی را به‌عنوان یک موضوع با اهمیت محلی واقعی دشوار کنند و در نتیجه، مقامات محلی معمولاً اعتماد به نفس لازم برای رد درخواست برنامه‌ریزی را بر اساس طرح‌ها ندارند. این ضعف توسط صنعت خانه سازی به خوبی درک شده است که از آن به نفع خود در هنگام محاسبه دوام و سود بالقوه توسعه مسکن جدید استفاده می کنند. فقدان فرصت‌های واقعی برای مشارکت عمومی در مسائل طراحی مسکن در مطالعات موردی مورد بررسی، تنها به تقویت این درک کمک می‌کند که تأثیرات طراحی مکان‌های جدید برای مردم محلی در اولویت نیست.

در اوایل دهه ۲۰۲۰، سیاست طراحی شهری جدید در بریتانیا، به ویژه در اسکاتلند و ولز، به وفور یافت می‌شود، جایی که سیاست‌های آگاه به طراحی اخیر نقشی را که طراحی می‌تواند در ارائه مکان‌های سالم و پایدار و حمایت از «نفر خالص صفر» ایفا کند، پیش‌بینی می‌کند. ™ دستور کار (دولت اسکاتلند نقل قول۲۰۲۳; دولت ولز نقل قول۲۰۲۱) اما همچنین در انگلستان تحت تجدید نظر، اگر بحث برانگیز باشد، روی «زیبایی» (MHCLG) تمرکز کنید. نقل قول۲۰۲۱، MHCLG نقل قول۲۰۱۹ a). علی‌رغم این، به نظر می‌رسد رویه حاکمیت طراحی در سطح محلی به این زودی‌ها تغییر نخواهد کرد و شکاف اجرایی بین اولویت‌های طراحی ملی بالادست و تحویل پایین دستی مکان‌هایی با طراحی خوب، ضعیف‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.

چنین ارزیابی بدی با فقدان دائمی منابع و کمبود افسران طراح ماهر در مقامات محلی اثبات می شود که تحقق بلندپروازی های طراحی طرح محلی خود را برای مقامات محلی بسیار دشوار می کند، چه رسد به سیاست های ملی جدید و جاه طلبانه. علاوه بر این، غالباً مقامات محلی در مورد تصمیماتی که در محل پس از اعطای مجوز برنامه ریزی به یک توسعه دهنده مسکن گرفته می شود، بررسی دقیقی وجود ندارد. ابزارهای رسمی حاکمیت طراحی «پایین دستی» مانند اقدامات اجرایی، به اندازه ابزارهای «بالادستی» که با اعطای مجوز برنامه ریزی مرتبط هستند، مورد توجه بازیگران نظارتی قرار نمی گیرند (به Hickman et al. نقل قول۲۰۲۱).

متأسفانه، فشارهای تورمی و بی‌ثباتی اقتصادی گسترده‌تر در اوایل دهه ۲۰۲۰، نوید خوبی برای سرمایه‌گذاری آینده در طراحی شهری در سطح محلی نیست، زیرا مقامات محلی در سراسر بریتانیا همچنان با چالش‌های بودجه‌ای قابل توجهی مواجه هستند. بسیاری از آنها مالیات شورایی (مالیات بر دارایی) را فقط برای سرپا نگه داشتن خدمات اولیه افزایش می دهند (ادینگتون). نقل قول۲۰۲۳). با این حال، اگر طراحی خانه‌ها و محله‌های جدید یک اولویت واقعی ملی برای چهار دولت بریتانیا باشد، آن‌گونه که سیاست‌ها بیان می‌شود، باید به اولویت‌بندی مستمر اهداف تحویل مسکن بیش از سایر نگرانی‌های برنامه‌ریزی و طراحی، به‌ویژه در موارد تجدیدنظر توجه شود. در عین حال، تأمین بودجه لازم برای اجرای حکمرانی طراحی مؤثر به مقامات محلی همچنان یک چالش فوری است و شکاف اجرا را بین سیاست و ارائه تقویت می‌کند. مدل معرفی شده در این مقاله به دنبال ارائه یک نقشه راه اولیه و جرقه تحقیقات بیشتر در مورد این است که چگونه مکان‌هایی که به خوبی طراحی شده‌اند می‌توانند به هنجار تبدیل شوند و نه استثنا. انجام ارزیابی‌های پس از اشغال انواع محله‌های جدید مورد بحث در این مقاله، احتمالاً گام بعدی حیاتی است و می‌تواند ابزاری حیاتی برای اطلاع‌رسانی به عملکرد حاکمیت طراحی آینده و تأثیر مستقیم آن بر تجربه زنده باشد.

بیانیه افشاگری

هیچ تضاد منافع احتمالی توسط نویسنده(ها) گزارش نشده است.

برای مشاهده مقاله اینجا کلیک کنید

منابع:
۱- shahrsaz.ir , آیا مکان هایی با طراحی خوب امکان پذیر است؟ مدل مداخله حاکمیت طراحی در برنامه ریزی، طراحی و توسعه محله های جدید
,۱۷۱۱۹۷۵۲۳۶
۲- https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/13574809.2023.2296885?af=R | 2024-01-16 14:24:25

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : 0
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.